HAVA’DUO-CHARIVARI
 
Hier komen de leuke, gezellige anekdotes van enthousiaste schrijvers, over de belevenissen van hun zeer geliefde, ‘HAVA’DUO CHARIVARI’ Havanezers te staan, met natuurlijk de niet te vergeten , zo belangrijke foto’s. Dus wens ik u heel veel leesplezier toe!
Homehome.html
Wie zijn wijwie_zijn_wij.html
CasperCasper.html
CatootjeCatootje.html
Lest bestLest_best.html
Pupspups.html
Foto’sFotos.html
        Zo zijn wij allemaal hartstikke nieuwsgierig, en wachten af............!!!!!!
        Daar komen de eerste verhalen al aan jongens GEZELLIG TOCH!!
DAN NU ALS VOLGT;.... de ADOPTIE van ‘onze’ zo prachtig getekende, STOERE SPIKEY
Goedenavond Luttine en Henk,



Hierbij een beknopt verhaal van onze ervaringen tot nu toe
met vriendelijke groet
Loes en Gerard
  
de adoptie story van Spikkel 
                  ( nestnaam)
 


Waarom ik als laatste van de 7 pups een nieuwe baasje(s) heb gekregen verbaast me niks, want ik ben wel het mooiste sieraad ( een Amethist ),  heb een mooie brede kop met bijzonder mooie bruine wenkbrauwen en een prachtig getekend lijf, maar ik kan niet flirten. Verder hadden ook mijn kennel ouders ( Luttine en Henk ) hier wat over te zeggen en dat is uiteraard zeer terecht, want, wat hebben ze hard moeten werken ons een goede start te geven.
 
Op14 februari was het weer zover. Er kwamen dit keer mensen uit Krommenie - Zaanstad. Dat ze er eenmaal waren toonde ik nauwelijks  interesse voor Loes en Gerard Rozemeijer. Wel viel me op dat die slijmbal Casper alle aandacht op eiste en dat mijn moeder ook best indruk wilde maken. Ik vond het  allemaal wel best, waarom zou ik weg willen ?? Ik had het prima naar m'n zin in de verbouwde huiskamer en ook konden we door de hele wereld  bekeken worden doordat Luttine en Henk een WAFKAM  hadden geplaatst  en niet  in de laatste plaats door al die speelkameraadjes.
Toch ontdekte ik later dat er toen  achter mijn rug om is besloten dat  deze mensen  mijn nieuwe baasje mochten worden. 
Ik had wel in de gaten, dat er een klik was ,maar dat het zo snel kon gaan deed wel een beetje pijn.
 
Die week daarop kwamen Loes en Gerard weer langs om hondenzaken te bespreken en mijn roepnaam te veranderen in Spikey.
Spikey zegt met helemaal niets, behalve dat het lekker bekt en  toevallig  in de top 5 van favoriete hondennamen staat. Uiteraard waren Casper en Catootje weer lekker aan het flirten met mijn nieuwe baasjes. Zoek het ook maar uit ik zie wel wat er van komt, dacht ik. Helemaal naar Krommenie, waarom niet lekker blijven of voor mijn part naar de Hondsbosse Zeewering want daar  kan je lekker spelen.
Na een hartelijk afscheid werd besloten dat ze mij op vrijdag 26 Feb. tussen 10.00 u en 10.30 mochten ophalen.
 
En ja hoor, op vrijdag 26 Feb. om 10.02 na een luidkeels ontvangst waren mijn nieuwe baasjes  gearriveerd. Na wat uitleg hoe ze met me om moeten gaan en het overhandigen 
van kadootjes over en weer werd ook mijn Certificaat overhandigd, want zooooohhhhhhhh goed ben ik. Naarmate de tijd verstreek werd ik nerveus om deze geweldige baasjes en 
mijn speelkameraadjes achter te laten.
Uiteindelijk brachten Luttine en Henk  mij naar de auto van mijn nieuwe baasjes. Ik ging in een onderkant van een plastic bench ( goed bekleed)  op de achterbank 
De lange reis kon beginnen.. Wat was ik verdrietig. Ik krijste als een hyena en werd ook nog straal misselijk en moest wel 3 keer spugen. Na een klein uurtje stopte Loes en Gerard en kon ik met mijn neus in de wind bijkomen. Daarna was alles rusig bij me en werd ik wakker in Krommenie. 
Ik mocht en kon direct op verkenning gaan in de tuin en het huis. Daarna meteen in de waterbak,want ik had ontzettende dorst. Lekker uitrusten op het kleed en daarna toch even spelen. 't was even lastig maar het voelde goed. En toen, de eerste nacht, .Ik mocht naast Loes op de grond in de halve Bench slapen. dat ging best wel goed. Natuurlijk moest ik er soms uit. s- Morgens was iedereen tevreden. Ha, weer een nieuwe dag lekker spelen enz.
 
Zaterdag:
Hier een plasje en daar een drolletje en veel de tuin in, wat een pokke weer was het. Toch lekker gedronken,gegeten  en geravot met m'n nieuwe baasjes ,ook Pauline was van de partij De dag was zomaar voorbij. s-Nachts weer slapen in nu een gesloten bench waarin ik me al aardig thuisvoel. Iedereen goed geslapen, alleen heb ik 2 pisstops gemaakt
 
Zondag / Maandag
Als Zaterdag, alleen wilde ik maandagmorgen om 8.00 u niet uit mijn bench komen. Tot was ik daarna super actief. Ik heb het al aardig naar m'n zin
Misschien is het in Krommenie toch wel beter als de Hondsbosse Zeewering, maar zoals het ooit was zal het nooit meer worden. Toch heb ik er alle zin en vertrouwen in, dat ik hier een goed Hondenleven tegemoet ga.                         De STOERE SPIKEY
                                                                            himzelf
 
                 Als derde verhaalt Frederike ‘DE GEZINSUITBREIDING’ van ‘onze’
       -‘GOED’IGE- wetend                                  wat hij wil!!!!!!!




                                         
                                           BROWNY
file://localhost/Gezindsuitbreiding%20van%20Browny.docx
Hallo beste mensen,

En daar waren we dan….

Een van ons moet toch een keer beginnen met de Maatjes Krabbels te vullen en ik neem graag het voortouw.
Mijn naam is Aybo, het was eigenlijk ‘Koe’, maar dat klonk toch eigenlijk niet en toen werd het Koen. Maar ja dat was het ook nog niet helemaal, dus is het uiteindelijk Aybo geworden wat ‘Vriendje’ betekent. Ik ben opgegroeid in een heerlijk nest met een hele lieve moeder en stiefvader en een geweldige baas en bazin. Soms komen er mensen kijken, best wel veel eigenlijk. Maar toen kwamen er mensen (2 grote en 2 kleine) en die namen wat voor mij mee. Eerst eens een ‘doekje’ en een flosstouw en toen ineens een bench en een mand. Deze mand hebben we met z’n allen gelijk goed ingewijd, want iets nieuws moet je gewoon met z’n allen gelijk uitproberen toch….                                                                                                                                                                                                     

                                 









Nu hoorde ik    fluisteren dat ik binnenkort word opgehaald. Ach wat een zware dag zal dat worden. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn baas en bazin. Ik zal mijn speelmaatjes heel erg gaan missen (gelukkig zie ik één van mijn broertjes (Havie) nog als ik met vakantie mag). Mijn mams en stiefpaps ga ik ook vreselijk missen natuurlijk en zeker de goede verzorging van baas en bazin. Een heel groot avontuur gaat beginnen. Ben benieuwd hoe de nieuwe baas en bazin en hun kinderen zijn, ze zijn wel lief en heel enthousiast, maar volgens mij is het voor hun net zo’n groot avontuur als voor mij. Ze hebben al heel veel vragen gesteld en er zullen er vast nog wel meer komen, maar gelukkig kunnen ze altijd Luttine en Henk bellen, dus ik denk dat het wel goed gaat komen. Uit het oog is natuurlijk niet uit het hart. Als ik mij gesetteld heb in mijn (t)huis, dan ben ik eerst nog druk met dat soci… gedoe en dan nog met allerlei nieuwe dingen nieuwe onderzoeken, maar wees niet ongerust, ik laat nog van mij horen.

Knuffels van Aybo!
    Onze eerste HELD voor MAATJES KRABBELS draagt de naam AYBO.......
     ☟spikkel  
Spikey
Gezinsuitbreiding van Browny

 Ons gezinnetje is uitgebreid met onze Browny. Toen hij 8 weekjes oud was mochten we hem eindelijk halen. Sinds Catootje haar zwangerschap in november wisten we dat we een hondje mochten halen bij Henk en Luttine. Spannend! Niemand wist natuurlijk hoeveel hondjes en wat voor een hondjes Catootje zou krijgen.
Voor ons werd het Browny. In onze ogen het aller-leukste en mooiste en liefste hondje op deze aardbol. We hadden nog niet eerder een hondje gehad dus alles was nieuw en spannend. Gelukkig hadden we alle tijd om ons voor te bereiden. We hebben boeken gelezen, dierenwinkels                                             bezocht, een dierenarts en hondenschool uitgezocht                                         en ga zo maar door.

                                  

18 Februari was het dan zover. We mochten hem halen. Naar huis in de auto had meneertje ogen op steeltjes, er was zoveel te zien. Na een tijdje werd hem de opwinding teveel en werd hij misselijk en moest hij plassen en overgeven. Zo zielig! Thuis aangekomen ging het gelukkig snel beter.
De eerste nachten mocht hij lekker bij ons op de slaapkamer. Na de eerste nacht wat verdriet te hebben gehad ging het snel beter. Hij vond het zelfs zo gezellig dat hij vanuit zijn bench bij het vrouwtje in bed kroop.
Alles ging eigenlijk vanaf het begin heel goed. Hij was lief, ontspannen, ondeugend en we hadden een echte “kraamtijd”.  Na een weekje of twee echter voelde onze macho zich echter zo thuis, dat hij het gevecht om de roedelplek met alle gezinsleden aanging. 





Dat deed hij vol overgave en met groot doorzettingsvermogen. Maar ook dit werd overwonnen. In deze periode was hij ook erg onbevangen, nergens bevreesd voor en erg nieuwsgierig.
Nu zijn we weer eventjes verder en is hij 13 weekjes jong. De plaats binnen het gezin is bepaald. De rust is weer gekeerd en we hebben er echt een lid in het gezin bij. De dolste avonturen beleven we met hem. Het is een echte clown, macho, knuffelkont en ondeugende boef. Hij gaat overal mee naar toe en heeft al veel gezien in zijn leventje.
                                                     Momenteel word hij wat angstiger,
                                                      precies volgens het boekje, zouden ze
                                                      op een consultatiebureau zeggen.



We zijn heel blij met Browny en zouden hem niet meer graag willen missen. Dit alles is mede te danken aan de tijd die hij bij Henk en Luttine heeft doorgebracht. 

          De basis hier was zo goed en stevig dat we 
     eigenlijk geen problemen hebben ondervonden 
en gelijk konden beginnen met genieten!
Maatjes_krabbels_files/Gezindsuitbreiding%20van%20Browny.docx
He hè, eindelijk komen hier weer eens de heerlijke verhalen van onze helden, ja en laten we maar net als van het begin af aan verder gaan, dus onze eerste HELD AYBO gaat nu door met zijn avonturen te vertellen!!!
                Nu komt onze PIENTERE, TWEETALIGE MORITZ aan het woord, en dat hij                                                                                                    PIENTER/ CLEVER is kunt u in 1 van zijn volgende verhalen lezen !!!
   Boven dit verhaal staat nu wel heel keurig ‘HALLO HENK EN LUTTINE’ 
     maar ik weet 100% zeker dat Erik & Lilian het ook hartstikke leuk vinden dat
      alle HAVIE LIEFHEBBERS dit verhaal over hun 2 Bengels en de bijgekomen                                         
      ‘onze pup‘PUK kunnen/willen lezen, dus ALLE Havanezer liefhebbers HEEL VEEL                                                            
                                        LEESPLEZIER toegewenst!
   HAVIE            PUK     &       AYBO    
           hier dus alledrie 8 maandjes jong
         en wat zijn ze nu ook nog mooi-er-!!!!!!
            Hier komt dus HET volgende verhaaltje van ‘onze’ CLEVERE MORITZ,                           
           en zeg nu zelf.......................... er is dus echt NIETS MIS met MORITZ,..................   
                                          laat die maar lopen!!!!
We hebben ook nog een gezellig verhaaltje over onze zeer lieve ‘ZWERVER’ NATAL te goed   
                    en dat willen/mogen we jullie beslist niet onthouden!!!!!! 
                                      TURFJE TUKKER




Hoi Luttine en Henk;


Eind februari ben ik geëmigreerd van Enschede naar Eext. De beginletter van beide plaatsen was de enige overeenkomst, de rest totaal anders. 
Weg bij mijn warme broertjes, moeder, oom en pleegouders stond ik plots op Drentse bodem. Mijn nieuwe baasje had net een behandeling aan haar rug ondergaan waardoor ze me niet kon halen. Luttine en Henk hebben mij toen hoogstpersoonlijk naar mijn verse bazin gebracht in Eext. Dat was natuurlijk ontzettend lief van ze en zowel mijn baas als ik zullen dit nooit vergeten. 
Aangekomen in Eext knapte er een gezellig haardvuurtje en er was gebak, maar niet voor mij. 
Voor mij was er vers water, een splinternieuwe bench en leuke speeltjes. Ik voelde me er onmiddellijk thuis. 
Na uitleg over mijn ' gebruiksaanwijzing' gingen Luttine en Henk weer naar hun eigen huis.
 Ze pinkten een traantje weg bij het achterlaten van zo'n schattekind  als ik, dat vond ik dan wel weer zielig. 
Eenmaal op Drentse bodem was ik toen nog ' geen turfje hoog' en mijn bazin gaf me op dag 1 al de bijnaam:  

                         
                          " Turfje Tukker" .



Dat Tukker laat zich natuurlijk raden.
Nu 8 maanden later roept ze me nog steeds als Turfje, maar als mijn baas dit leuk vind, vindt ik het ook. Turfje bekt ook lekkerder als Natal.
 Natal is, heeft ze me verteld, Spaans voor: Met kerstmis geboren. Heeft ze leuk bedacht, die baas van me, maar ik luister  zowel naar Natal als naar Turfje Tukker.
Die baas van me sleept me echt overal naar toe, waar ik al geweest ben joh! 
Morgen -is 24 Sept. 2010- ben ik er getuige van dat de zus van baasje gaat trouwen, mag ik ook gewoon mee. 
Mijn vacht is wit, maar ik houdt van zwart. Lekker raggen door de tuin, kluifjes begraven, dat is wat ik het liefst doe in Drenthe.
 Af en toe drijf ik mijn baasje tot waanzin, heeft ze me net lekker gewassen en daar ga ik weer.......
Toch hebben we het erg met elkaar getroffen, we zijn vrienden voor het leven!

Onze enige BLONDE broeder;           

                       NATAL.

<<Hier ff een ‘pasfotootje’ 
     van mij!
 Nog even Fijn met MAMMA saampjes

                                                            *************************

 Aha.................... Gezellig er is weer een fantastisch verhaal binnen gekomen en dit maal gaat 
   het over; Hoe het is om zo’n  fijne HAVANEZER als metgezel/gezinslid erbij te hebben! 
  OOK ECHT DE MOEITE WAARD OM ER FF VOOR TE GAAN ZITTEN, al is het nog niet af!
     Mijn leeftijd is alweer 8 maandjes jong,
en ben ik geen prachtige, mooie Blonde god geworden?!

            *************************

       *************************

     *************************

   *************************

*************************

De zomer en de herfst van Browny.
 
Ja zover zijn we inmiddels in zijn eerste jaar. Ongelofelijk het gaat zo snel, hij is al zo groot en "verstandig". Het is al een echte knul van 10 maanden oud.
In het vorige verhaal schreef ik dat ons "Brammetje", want zo noemen we hem vaak, eigenlijk alles volgens het boekje van het consultatiebureau doet.
Dat is zo gebleven. Ook schreef ik dat we hem overal mee naar toe namen en dat dit geen problemen gaf. Dat is een beetje anders geworden.
 
Deze zomer zijn we verhuisd naar een huis waar ons mannetje alle ruimte en vrijheid heeft. De eerst nacht daar vond meneer het maar heel vreemd en hij bleef eigenlijk zoeken, scharrelen, ons aankijken. Hij begreep er duidelijk niets van en ging niet liggen. Och, zo zielig, wil je bij de vrouw slapen? Ja natuurlijk, lekker dicht bij de vrouw, gezellig samen in bed. Toch wel vreemd, maar goed daar durfde meneer wel te slapen. In de periode dat wij verhuisden was het ook erg warm en had meneertje het hierdoor moeilijk in zijn bench, hij ging door de warmte een paar keer per nacht verliggen op een koelere plek. En och alles was nieuw, dus de tweede nacht mag je ook wel bij de vrouw. U raad het al, Hij slaapt er nog steeds! s Ávonds is Browny vroeg op de avond moe en wil hij wel slapen. Hij gaat voor de slaapkamerdeur zitten, "piept" dat hij slapen wil. Wanneer we de deur opendoen springt hij met een grote sprong in zijn bed en valt moe gespeeld in diepe coma.
Ik hoor u denken, dat is niet goed!, nee dat vinden wij ook niet en we zijn nog steeds op zoek naar een manier om hem weer een eigen slaapplek aan te leren.
Maar hoe?
 



Goed, door de verhuizing zijn wij deze zomer veel thuis geweest, niet met vakantie gegaan, mooi weer, veel buiten, veel geklust enz. GEWELDIG!! vond Browny. Veel vrijheid, iedereen bij elkaar, lekker donderjagen, geen veranderingen, HELEMAAL goed.
Hij ontwikkelde zich als een klein keizertje in zijn rijk. Hij bewaakt, blaft, zijn keizerrijk heel fanatiek. Hij komt ons halen als hij iets verdachtst ziet, Op zich is dit heel prettig en zorgt hij voor een stukje veiligheid. Ook wel eens lastig, wanneer hij bijvoorbeeld een kat in de tuin "spot" komt hij ons ook halen en rust hij niet tot we gezien hebben wat hij bedoeld. De hertjes en haasjes slaan op de vlucht van het enorme kabaal dat hij produceert, maar ja, het is goed bedoeld. De vogels in de lucht kan hij tot zijn grote verbazing niet vangen en elke dag valt er weer iets nieuws te ontdekken. Zijn allernieuwste hobby, lekker rondstruinen en ontdekken.


En uitlaten aan de riem, dat hoeft niet meer. Oh wat zalig, laat die riem maar lekker aan het haakje hangen. Vrijheid, blijheid! Dit alles  zorgde voor een overmoedige, macho Browny. En oh, help, ook nog de pubertijd.  Oost-Indisch doof, het leek wel of hij al het geleerde vergeten was. Gek genoeg verdween dit ook zomaar weer en ging hij op een goede dag gewoon weer als vanouds de commando's opvolgen. Dit begeleid door een triomfantelijk kwispelen, alsof hij zeggen wilde: kijk ik weet het wel, is dit niet goed? Het rondstruinen en ontdekken blijft leuk maar er wordt weer gewoon geluisterd. Probleem opgelost.
 
Zoals ik al schreef zijn we niet veel weggeweest deze zomer. Wanneer we wel weg gingen leverde dit in een keer problemen op. Vooral in de auto, wagenziek in combinatie met vervelend doen. Dat hebben we kunnen oplossen met een koelmat en rekening houden met zijn voeding, waardoor hij niet meer ziek is. Maar dat vervelende, jengelde, piepende gedrag. Het bedierf ons plezier. Iedereen moest bij elkaar blijven. Niemand mocht weg bij de roedel en maar trekken aan die riem.
Heel vervelend. Dit ging maar niet over. Daarom besloten we in de herfstvakantie een korte vakantie te plannen. Onze gedachte was als volgt: wanneer we iets leuks gaan doen in combinatie met iets leuks voor ons en ergens anders slapen dan zou er misschien iets veranderen. Of terwijl, gewoon doen en leren.!
 
In de herfstvakantie zijn we een paar dagen naar de Duitse kust geweest. Strand voor Browny, Hamburg voor ons. Het strand was super. Dat had hij binnen een paar uur door. Lekker los lopen, spelen met ander honden, ontdekken, helemaal goed. Het hotel moest binnen twee dagen ook bewaakt worden. Dit mocht tot zijn stomme verwondering niet. Toen kwam ons dagje Hamburg. Inderdaad het heel vervelende gedrag vertoonde hij weer. Helaas voor hem heeft hij noodgedwongen een paar keer flink op zijn falie gehad. Dat vinden wij ook niet leuk maar had als resultaat dat hij zich binnen een dag wel gedroeg. Verder had hij ogen op steeltjes, zo nieuwsgierig als hij is. Hij heeft dan ook heel wat mee gemaakt. De rondvaartboot, de drukke stad, de metro, de taxi, het drukke station en zo meer. Uiterst vermoeiend natuurlijk voor hem maar hij gedroeg zich.
 




Of hij het allemaal zo leuk vond weten we niet. Wij zijn gewend dat hij de hele dag door
                                          communiceert met ons.
                                         Dat doet hij door blafjes, piepjes, luidkeels gejoel van 
                                         blijdschap, kwispelen, vragen om een stoeipartijtje of 
                                         spelletje enz. in gesprek met hem, een scheef koppie, van 
                                         "ja ik snap het wel" 
                                        
                                           Op vakantie echter was dit minder met name het blije kwispelende en spelende misten we. In de hotel kamer lag hij als een zielig hoopje onder de stoel en kwam niet voor een spelletje. 


Wij denken dat hij heimwee had. Gelukkig ging het eten, Bourgondisch als hij is, gewoon goed. Wat wij hoopten is gelukt. Oefening baart kunst en zijn gedrag is aardig bijgesteld. Ook na thuiskomst en weer eventjes weg gaat een stuk beter. Ook dit was kennelijk een fase, zoals dat iedere keer het geval is. Wanneer wij denken: Phoe dit kan niet, houdt het ook weer op.
 
Verder trekt onze Browny veel aandacht. Er wordt spontaan gevraagd door onbekenden of ze hem niet kopen kunnen. Mensen vragen wat voor een hond het is. Blijven stil staan en zeggen; "Oh wie Suss", Onbekenden spreken je aan. Bij een parkeerplaats met restaurant langs de Autobahn werden we zelfs door een mevrouw aangesproken die vertelde ons dat ze het zo een aparte hond vond en dat ze nog nooit een hond gezien had die zo communiceert met zijn gezin. Dat vervulde ons wel van trots.
 Wij zijn dan ook heel erg blij met ons Brammetje, Het is een verrijking,
 blijdschap en liefde wat hij brengt. Wij zijn dan ook nog steeds hevig
 verliefd. Probleempjes die zich voordoen worden ook weer opgelost
 of verdwijnen zomaar als sneeuw voor de zon. Eens kijken of het met
 de "slaapplaats" ook zo gaat. We hebben er wel vertrouwen in 
al weten we nog niet hoe.!



Voor twijfelaars kan ik alleen maar zeggen dat je het moet mee maken. Het karakter van een Havie is beslist niet gewoon. Ze zijn heel intelligent, bijna kleine kindertjes, en ze leren heel makkelijk. Altijd goed gemutst, en och ik kan wel zo door gaan. Ik zou zeggen ervaar het zelf maar, en ik beloof je dat het niet tegenvalt.
Wordt vervolgt.
 
gekortwiekt en
 10 mnd. jong,
ons STOERTJE
        BROWNY
Hier     
       kun je zien dat ‘onze’ 
                     PUK 
     altijd in gezelschap leeft!
Browny gezellig      
    op de  rondvaartboot
‘Onze’ heerlijke, Knappe & lieve
               PUK  
         8 maandjes jong
ni
Nikkie
Puk

*************************

Hai, hier ben ik nogmaals, een van de    
            ‘DRIE MUSKETIERS’ ,
 maar dan wel de allerliefste van de drie!!!!      ZEKERWETEN!!!
Hallo lieve lezers,
 
Nou ga er maar eens goed voor zitten, ik heb heel wat te vertellen sinds de laatste keer. Toen ik vorige keer zei dat ik een avontuur tegemoet zou gaan, had ik niet kunnen weten dat het zo’n 
avontuur zou worden. Ik ontdek alle dagen nieuwe dingen. Soms wordt er om mij gelachen, 
dat kan me niet zoveel schelen, maar soms vinden ze het geloof ik niet zo leuk wat ik uitvreet en dan probeer ik me toch maar weer te gedragen, het blijft ‘schipperen’.
Bij aankomst in Deventer was alles wel wennen, maar ik had natuurlijk al een goede ‘vooropleiding’ gehad bij Henk en Luttine, dus wist van plassen op de krant en meer van die dingen. 
Ik was net een paar dagen gewend en weer moest ik mee in dat rijdende ding op vier wielen, nare uitvinding, en toen kwam ik in een groot gebouw en daar moest ik op een grote ‘plaat’ gaan staan, ze moesten zo nodig weten hoe zwaar ik was, nogal persoonlijk vind ik, maar goed over sommige
dingen heb je als hond geen zeggenschap. Vervolgens moest ik op zo’n grote tafel staan en werd 
ik van alle kanten bekeken en gekeurd. Helemaal goed gekeurd natuurlijk, ik ben gewoon een fantastisch mooie hond (zit in de familie), alleen heb ik nogal een overbite volgens hun. 
Puh, alsof ze me iets nieuws vertelden, dat hadden Henk en Luttine me allang verteld. Toen kwam er ineens een wat boze meneer bij, niet zo’n lief typ, en die begon gelijk over opereren enzo. 
Nou daar werd ik niet vrolijk van, begreep niets van wat hij zei, maar hij klonk niet leuk, zelfs mijn vrouwtje werd er niet vrolijk van. Op weg naar huis moest ik er zelfs van spugen. 
Gelukkig is vrouwtje eerst eens gaan bellen met Henk en hij is weer bij zijn grote ‘vraagbaak’ 
gaan vragen en uiteindelijk besloot vrouwtje zoals zij dat noemt een ‘second opinion’ te vragen, 
dus de volgende dag mocht ik weer in dat nare ding naar een iets kleiner gebouw en nog een keer
 op tafel. Maar deze meneer was heel vriendelijk en aardig, al gaf hij me vlak voor het weggaan nog wel even twee spuiten in mijn nek. Het venijn zat in de staart zou ik zeggen als hij me niet in de nek geprikt had. Maar goed, hij wou eerst eens afwachten wat mijn bekkie gaat doen tijdens het
 wisselen, dus voorlopig sta ik maandelijks nog even onder ‘tandartscontrole’.
Het slapen ging prima vanaf het begin, ik heb heerlijk in de reisbench gereisd (ze hadden ook een metalen bench voor me neergezet, maar alleen van dat geluid kreeg ik al de koude ringelen, 
brrr net een spookhuis, kon er niet aan wennen). Ik ben met de reisbench begonnen in de 
slaapkamer, toen de overloop en vervolgens naar beneden, maar dat vond ik nog even te eng, 
dus toen weer naar boven, totdat ik er zelf zat van was om in dat kleine hokkie te slapen en
 ben ik ’s nachts op 2 uur gaan zitten piepen en janken. Vrouwtje vond dat niet grappig geloof ik 
en heeft me in de keuken gelegd. Nu was ik hier ook al een paar keer overdag een uurtje alleen geweest, dus eigenlijk vond ik dat wel prettig. De keuken werd afgesloten, maar ik had mijn
 reisbench en mand en kon me wat vrijer bewegen, dus ben ik heerlijk gaan slapen. Sindsdien slaap ik alle nachten door tot ongeveer 6 uur en dan word ik uitgelaten en daar word ik pas echt 
uitgelaten van. Dan wil ik spelen en dollen, maar vrouwtje en baasjes willen dat op een of andere manier nog niet, dus dat geeft nog wel wat strijd ’s morgens. Nu laten ze me na 6 uur 
‘s ochtends gewoon ‘mijn gang gaan’, dus piep en jank ik alles bij elkaar. Dan komen ze toch wel weer beneden dacht ik. Nou mooi niet, de buren werden gewaarschuwd en daar zat ik dan.
 Nou mooie boel dacht ik en heb me mond dus maar gehouden vanochtend. En zie daar, 
een uurtje later kwamen ze allemaal heel vrolijk naar beneden en kreeg ik iets lekkers, omdat ik 
zo stil was geweest. Soms snap ik mensen niet helemaal hoor, vraag ik om aandacht krijg ik 
het niet en vraag ik het niet, wordt ik eronder bedolven !
Afgelopen week was een roerig weekje, ik heb ze allemaal de stuipen op het lijf gejaagd geloof ik.
 Ik zat weer eens in zo’n rieten mand voorop op dat ding met twee wielen, ook een nare uitvinding overigens, en ik zat echt heel lief, neus in de wind, oren als zeilen, maar ineens had ik er zat van,
 dus sprong ik eruit. Dat was naar bengelen zeg, weet nog steeds niet wie harder schrok. 
Vrouwtje of ik, we waren beiden wel erg onder de indruk. Een uurtje later moest ik weer 
voor mijn prikken naar de dierenarts (ik weet nu wat dat is), na die stress van even geleden en 
dan ook nog in de auto kon ik echt mijn maaginhoud niet meer binnenhouden. 
Vrouwtje had dat denk ik al voorzien en had me op een handdoek gelegd, nou na afloop heeft 
ze hem weggegooid, het was toch een oudje zei ze. Maar de dierenarts heeft mijn hoofd werkelijk alle kanten opgedraaid en in mijn keel gekeken en gevoeld. Dom gedoe, ik had hem zo wel kunnen vertellen dat er niets aan de hand was na die sprong, maar ja, sommige mensen moeten alles zeker weten.
Nou toen kreeg ik weer 2 spuiten in mijn nek (blijft die man aan de gang?) en mijn vrouwtje 
kreeg een flesje mee. Hieruit spoot ze wat op mijn kussen in de auto en zijn we een eindje gaan wandelen. Daarna moest ik toch de auto weer in, diepe droefenis. Maar tot mijn verbazing lag ik 
even op mijn kussentje en voelde me helemaal rustig worden. Dus de terugweg heerlijk geslapen 
en nergens last van gehad.
                                                                               
Nou na die dag heb ik me wel even twee dagen rustig gehouden hoor,
maar ja, toen lonkte wederom het grote  en kon ik het niet laten om 
eens door de mazen van het net te kruipen en de trampoline eens van de onderkant te bekijken. 
Wat een eldorado is dat, zand, zand en nog eens zand. Vrouwtje riep wel en riep wel, maar ik 
was veel te lekker bezig, totdat ineens ‘het licht aanging’. Vrouwtje had de trampoline opgetild en haar gezicht stond op ‘onweer’. Ik ben er gelijk maar uitgekropen, volgens mij het beste wat 
je kunt doen in die situatie. Ik zag er niet uit natuurlijk, dus na het drogen werd het kammen 
en toen was ik weer toonbaar. Op naar het volgende avontuur. Dit vond ik in de border.
 Al vanaf het begin zag ik iets geks in die border en natuurlijk mocht ik er niet in, maar ja, als 
je goed oplet is er altijd een onbewaakt ogenblik en na vier weken goed groeien kon ik erop
 klimmen en eens bekijken wat dat rare ding toch was. Snuffeldesnuffel, eens proberen met mijn poot, goed om mij heenkijken, nee niemand te zien en wagen die sprong….. plons…HELP, wat is dit,
 het is koud en nat, lijkt wel heel veel regen ineens, ik kan er wel in staan gelukkig, ik ben zo 
verbaasd ik vergeet geluid te geven, maar gelukkig daar word ik er alweer uitgetild. Uhhm dacht ik
 van de week dat het niet prettig is als een gezicht op onweer staat, de lach van baasje 
voorspelde ook niet veel goeds. Als je nu denkt dat hiermee het verhaal uit was, nee hoor,
 het begon pas. Werd ik daar in een grote kuip gezet met heel veel (gelukkig wel warme) regen 
over me heen, toen werd er nog wat in mijn vacht gesmeerd, vervolgens weer heel veel regen en
 daarna handdoeken en handdoeken en tot slot, warme lucht.Mmmm dat was wel lekker. Maar ja, door al dat gedoe was ik wel te laat bij de puppytraining, want van vrouwtje 
mocht ik niet eerder weg dan dat ik droog was. Tja, vervolgens was ik volgens baasje wel heel 
stil tijdens de training, ik deed niet veel, ja vind je het gek denk ik dan. Genoeg is genoeg, zelfs 
voor mij.

Nou nu weten jullie allemaal weer hoe het met me gaat. Ik hoorde zeggen
 dat we (als het doorgaat) elkaar allemaal tegen gaan komen op 4 september 
a.s.. Dit lijkt me cool zeg, daar heb ik echt wel zin in.


Knuffels en een
 Aybo  
 
zie foto onder

AYBO

Jochem

Sander

      3
musketiers

***********

Tess
LobkeLobke.html
Ons 3de nestjeOns_3de_nestje.html